دل خون دل نوشته

به گونه گونه  چهره زیبا نمودی

تا به عشق تو

پای در این دالان گذارم

دالانی مه آلود

با رویاهای  جوانی

...

به آغوشم کشیدی

و رویاهایم را

نا رسیده

در دالانی سیاه  

خشکاندی

....

ناکام تر ازناکامان

درخماری محض

درپستوی گمنامی

به کام نیستیم بردی

...

و چه غمگنانه است

دررثای من

باز چهره زیبا کنی

و دل بربائی و نیستی آغاز...

...

کاش  می شد

عبرتی زین رفتن و فرجام من

ساعت0148 بامداد 7/2/89

سلام.....

سکوت.....

ودیگر هیچ....!!!!؟

نقطــــــــــــــــه ی پرگار، ای زیبای جان

                   ای کــــــــــــه هستی چرخشی اندر میان

مســــــــــت مـی گردی ومستی می دهی

                    نیســــــــــــــتی ها را تو هستی می دهی

گــــــردبادی در وجــــــــــــــود ذره ها

                     می نهی ومی کشی رو بــه هـــــــــــــوا

چرخشی مستانه در او می نهــــــــــــــی

                    بی خودی از خویش و خویشش می دهی

بی سرو بی پیکر و تـــــــــــن  می شود

                     رو به سوی خانه ات ، مــــــن می شود

هی سرو دستار مـــــــــی افشـــاند  و او

                       هی به رقصش  دار مـــــــــــی آویزد او

گاه من می گوید و گاهــــــــــــــــی ز او

                       نی منی در او که اویش روبــــــــــــــرو

درخم چل سالگی  بین رقـــــــــص جان

                       رقص اندر رقص اندر رقـــــــص هان

رقص پرگاری به گرد نقطـــــــــــه ای

                        رقص بادی گرد ،گـــــــــــرد  ذره ای

رقص ذره  در میان گـــــــــــــــرد باد

                       رقص نقطـــه  در میـــــان آن نهــــــاد

با چنین رقاصـــــــــــــه هایی ای خدا

                       می شـــود این دل نرقــصــــد با شما؟!

چون که بیـــــند دائمـــــاً رقصی به پا

                      برکشد فریـــــاد می رقــــــصـــد زجا

هـــی قلــــم دل می بـــرد دل را قلـــم

                  مثنــــــوی مــی آید از آن سو بـهــــم

رقص فکر و رقص جان ورقص تن

                  می کــــند شوری به پـا در این وطن

وای من  دیوانه گــــشتم باز هــــــــم

                  باز شور امد و رفت از یاد غـــــــــم

غم رها شدچون می دیــــــــــــــدار او

                  شد میــــسر  کام دل زآن بذلـــــگــــو

شد زبان دل چــــــــو سوسن ده زبان

                  شـــــد عیـــــان  ذات احــد اندر میان

این عیانی از پس دیدار دوســـــــــت

                     هرچه گفتم من نگفتم، اوست اوست....

ساعت٩صبح١۶فرودین٨٩

دوستان را به وبلاگ  دل خون دل نوشته  در سرور بلاگفا با دلنوشته (( بزم بهار))   مهمان می نمایم به این آدرس تشریف بیاورید:

http://delnevshth.blogfa.com

باز شــــور مستی از سوسن بیان

                                          از ســـــحر خیزان عالم شد عیان

حرف عاشق پیشه را مسطور کرد

                                          جان آن انــدیشه را دســــتور کرد

از لب جام لبالب مستــــــــــی اش

                                       گفت زیبا گفته ای از هستـــــی اش

وصف شور و وصف حالات سرور

                                        وصف سیلابی که جاری شد ز نور

وصف خنده  وصف گریه وصف حال

                                     وصف شوریدن بدون قیل و قـــــــال

وصف آمیزش درون خویشتــــــــــن

                                      وصف او گشتن بدور از ایـــــن بدن

وصف چرخیدن بگـــــرد نور دوست

                                    وصف پیوستن به هرچیزی کزاوست

وصف غم های فـــــــــراوانی که داد

                                    وصف شادی در میـــــــــان غم نهاد

وصف ترس ووصف وحشت های غم

                                   وصف شــــــــادی گشتن غمها به هم

گفت او بسیـــــــــــــار وصف نازنین

                                 وصف زیبا آفریــــــــــــن درآن مهین

با چنین اوصاف زد زخـــــــمی به تار

                                 تارآن زیبا نشان شد پرهـــــــــــــــوار

سرکش و رند و خرابــــــــــــاتی شده

                                از پس شوقش همی لوتــــــــــی شده

بی مهابا می زند فریـــــــــــــــــاد ها

                                    رسم لوتـــــــــــــی ها شده در کار ما

سطرسطر خویـــــش را مسرور کرد

                                    زین سرو صـــورت دل خود تور کرد

گفت گر میـــــــدان کشی مارا چنین

                                 می زنم چرخ و بچــــــــرخانم زمین

گرخدائی تو ببین رقـــــــــــــص مرا

                                 رقص من سوراست نه رقـــــص بلا

جام در دستی بگیرانم زدســــــــــت

                                   می ننوشم بی تو ای مست الســــت

گرچه در آتش کشانی دائــــــــــــــماً

                                 لیک میسازم نمی ســــــــــوزم بدن

پس بچرخانی، بچرخـــــــــانم چنین

                                 زیرو رویش می کنم این سـرزمین

من که می دانی نه ام غیــر دوست

                                 من که هستم ؟نیستم غیر توپوست

من منم تا تو منی ای نــــــــــازنین

                                بی تو من هیچم و هچیم درکـــــمین

با چنین شوری که سوسن گل نمود

                               دامن غیرت زمرغ  دل ربــــــــــود

مرغ دل نجوا کنان پر شور شــــــد

                                 شور هستی ،نور مستی، سور شد

پرزنان واله شده و چرخی نمــود

                                    مثنوی آمد قلم  از دل  ربـــــــــود

چرخ چرخان می بشدانگشت دست

                                    تا بدانجائی که غیر از او نشســـت

دست افشان و غزل خوان باز شـد

                                     شور یاهو نغمه زن درساز شــــــد

گرد ساقی هو زنان جامی زدوست

                                می گرفت ونوش میکردش که اوست

ازسرصـــــــــبح فلق تا وقت  شام

                                   جام در کف ، با دوام و خوش خرام

گاه بوسه بر لب ساقــــــــــی نشان

                                    گاه غمزه از کمان ابرو عـــــــــیان

الغرض دائم دراو در سور بـــــــود

                                      سور و طور ونوررا دستور بـــــود.

این جهان دائم خمـــار روی اوست

                                        جان هر ذره بگوید دوست دوست...

دلخون 29/12/88 ساعت 15

٢٩ بهمن خورشیدی برابر با پنجم اسپند باستانی روز مام میهن بر تمامی بانوان ایران زمین همایون باد.....

چه زیباست نگریستن به تو ای روی زیبا  ....

گل میهن و مام من .....

تو همیشه زاینده ای

زاینده عشق و شور و نشاط..

پارینه سال نیز دل را سرایشی بود  برای سپندارمذگان که شادباش می نمایمتان نازنینان وطن....... اینجا کلیک کنید